Lęki są najczęstszym zaburzeniem psychicznym i emocjonalnym z jakim mają do czynienia lekarze rodzinni.

Mogą one objawiać się nerwowością, napięciem, paniką oraz niepokojem psychoruchowym. Lęk może mieć charakter łagodny bądź nasilony, ledwo dostrzegalny lub taki, który uniemożliwia człowiekowi normalne funkcjonowanie i czyni go całkowicie niezdolnym do działania.

Lęki dzielimy na:

  • ostre (nagłe i silne stany paniki),

  • oraz przewlekłe.

Lęki mogą wystąpić w każdym okresie życia – od wieku dojrzewania do starości. Zwykle są krótkie, trwające kilka minut, jednak mogą przejść w stany ciężkie, w których silny niepokój odczuwany jest przez kilka godzin a nawet dni.

Osoba, u której wystąpił lęk jest przekonana, że grozi jej coś bardzo złego, zauważa wzrost tętna i czuje kołatanie serca – bardzo często bierze to za dowód napadu sercowego. Przez co towarzyszą jej dalsze objawy takie jak ucisk w klatce piersiowej oraz szybki, niespokojny oddech. Choremu zdarza się czuć ucisk głowy oraz uderzenia tętna w głowie. Osoba ta jest równocześnie osłabiona, ale bardzo pobudzona. Niektóre osoby w trakcie lęku siedzą nieruchomo, skupione na odczuwanych objawach, inne zaś chodzą nerwowo po pokoju.

Przez głowę chorego przebiega fala niespokojnych myśli. Pacjent najczęściej sądzi, że:

  • ma zawał serca,

  • ulega obłędowi,

  • ma udar mózgu.

Chory jest przekonany, że tak nagły i silny lęk musi być spowodowany jakąś straszną chorobą, która właśnie się objawia.

Inne objawy, które mogą towarzyszyć lękowi:

  • zwroty głowy,

  • hiperwentylacja,

  • nudności i wymioty,

  • bóle głowy.

U osób, które przeżywają napad lęku rzadko występują omdlenia lub zapaści, jednak w wielu przypadkach obawiają się one, że nastąpi to za chwilę.

Napady lęku mogą wystąpić wszędzie – w domu, w pracy, na zakupach lub gdy spędzamy czas z przyjaciółmi. Czasem zdarzają się napady w nocy po przebudzeniu ze snu.

Podczas ostrego napadu lęku, rodzina jest równie przerażona jak osoba chora i podobnie tłumaczy sobie występowanie tak silnych objawów. Często wraz z chorym szukają oni pomocy u lekarza rodzinnego lub w szpitalu. Zazwyczaj lęk mija przy kontakcie ze służbą zdrowia, która zapewnia, że to tylko stan emocjonalny. Oczywiście, nie zawsze to pomaga – stosuje się wtedy leki uspokajające.

Chory cierpiący z powodu lęków, powinien zgłosić się do lekarza psychiatry lub specjalisty psychologa.

 

partner

Bibilografia:
Chapman, A. H. (1973). Leczenie zaburzeń emocjonalnych. Wyd. Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa.