Trochę historii.

Teoria dysfunkcji integracji sensorycznej została sformułowana przez amerykańską psycholog i terapeutę zajęciowego – dr A. Jean Ayres w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Następnie potwierdzono ją wieloma badaniami i teoria ta stała się podstawą dzisiejszej terapii integracji sensorycznej.
Według badaczy terapia integracji sensorycznej jest skierowana do dzieci z neurologicznymi zaburzeniami.
Są one wynikiem nieprawidłowej organizacji układu nerwowego i obszarów odbierania bodźców zmysłowych.

Badania (Maas, 1998) potwierdzają, że zaburzenia integracji sensorycznej występują u 15-45% populacji.

Objawy:

– niezgrabność ruchowa, która powoduje trudności w podstawowych czynnościach,
– problemy z uczeniem się,
– trudności w pisaniu, czytaniu, rysowaniu a nawet zaburzenia mowy,
– słaba koncentracja uwagi.
Początkowo metodę tę wykorzystywano głównie w terapii dzieci z trudnościami w uczeniu się – obecnie należy do kanonu metod terapii zaburzeń wieku rozwojowego.
Mózg i cały układ nerwowy nieustanie się zmienia i rozwija pod wpływem różnych bodźców dostarczanych z zewnątrz. To one go stymulują dzięki czemu uczymy się i rozwijamy. Zubożenie środowiska nie zapewnia dostatecznej stymulacji oraz nowych wyzwań przez co coraz częściej stosowana jest terapia sensoryczna.

Zróżnicowane otoczenie powinno dostarczać wielu bodźców stymulujących zmysły takich jak:

– dotyk głęboki i powierzchowny,
– nacisk,
– ciepło i zimno,
– ból,
– smak,
– węch,
– zmiany ułożenia ciała.
Wymienione zmysły, pozwalają na odbiór najważniejszych, na tym etapie rozwojowym, bodźców płynących z otoczenia.

Poziomy rozwoju integracji sensorycznej.

Poziom I.

Jest to okres od narodzin do pierwszego roku życia, wtedy następuje rozwój zdolności do przetwarzania bodźców sensorycznych.
Następuje:
– koordynacja ruchów gałek ocznych,
– utrzymanie postawy ciała,
– napięcie mięśniowe,
– oraz równowaga.
Na tym etapie kształtuje się również fundament przyszłej percepcji wzrokowej – stabilne pole widzenia.

Poziom II.

To okres od pierwszego do drugiego roku życia dziecka.
Następuje intensywny rozwój funkcji ruchowych – nauka siadania, czworakowania oraz stania.
Następuje współpraca systemu przedsionkowo – proprioceptywnego i wzrokowego oraz nabytych umiejętności ruchowych– dziecko może lepiej postrzegać przestrzeń – umożliwia to rozwój percepcji własnego ciała.
Dziecko stopniowo nabywa umiejętności planowania nowych ruchów.

Poziom III.

W okresie od trzeciego do piątego roku życia następuje dalszy rozwój zdolności do wykonywania bardziej złożonych i skomplikowanych ruchów:
– koordynacja wzrokowo- ruchowa,
– celowa aktywność ruchowa,
– różnicowanie stron ciała,
– planowanie czynności ruchowych,
– dominacja stron ciała,
– doskonalenie mowy i języka.

Poziom IV.

Następuje w wieku sześciu/siedmiu lat – w okresie osiągania gotowości szkolnej. Dzięki wcześniej osiągniętym poziomom dziecko może rozwijać naukę czytania, liczenia oraz pisania. Teraz może podjąć naukę w szkole, gdzie posiądzie umiejętność myślenia abstrakcyjnego i przyczynowo-skutkowego, kontroli aktywności, adekwatnej koncentracji uwagi, organizacji zachowania oraz poczucia własnej wartości.
Umiejętności te będą doskonalone w kolejnych latach życia.

Czytaj więcej o SI.


Poradnia Psychologiczna PARTNER w Gliwicach zaprasza na terapię integracji sensorycznej.

Gabinet SI mieści się przy ul. Wieczorka 22. Rejestracja pod nr tel. 32 231 26 90 wew.25

Zapraszamy mieszkańców Gliwic, Zabrza, Knurowa oraz okolicznych miejscowości.

 

integracja sensoryczna



Bibliografia:
Ayers J.A. (1991): Sensory integration and Child. W: Western Psychological Services. Los Angeles 

Borkowska M. (2007): Ocena skuteczności sposobów postępowania w praktyce medycznej– materiały konferencji -Integracja sensoryczna a neuronauka– od narodzin do starości. Warszawa, Wyd. WSSE